Diversiteit

Diversiteit volgens van Dale (2018) omschreven als;

di·ver·si·teit (de; v)

1 verscheidenheid, variatie

2 het verschijnsel dat er ergens mensen zijn met verschillende etnische of culturele achtergronden

Een omschrijving die perfect past bij een diverse stad zoals Toronto!

Zoals van Dale al omschreef valt onder diversiteit het feit dat er op een plek mensen zijn met verschillende etnische of culturele achtergronden. Wanneer je mijn blog over internationalisering hebt gelezen, dan heb je gelezen dat Toronto ontstaan is door allemaal verschillende culturen en dat die culturen samen Toronto vormen. Als ik ergens diversiteit zou moeten kunnen zien is dat dus wel hier!

In Nederland is er in sommige steden als geen sprake meer van een overheersende cultuur. Dit is te zien in steden zoals Amsterdam en Rotterdam. In Rotterdam stonden in 2015 al 171 verschillende nationaliteiten geregistreerd (El Hadioui, 2015). In Toronto is dit nog iets meer, volgens Flack waren er in 2016 230 verschillende nationaliteiten te vinden! In grote steden vraagt dit dus ook een anderen aanpak in handelen en denken voor de leerkrachten.

Zoals in eerdere blogs al beschreven is het onderwijs hier anders dan dat ik gewend ben vanuit Nederland. Er gebeuren meer dingen in de klas die het onderwijs beïnvloeden wat effect heeft op de hele klas. Dit heeft deels te maken met de diversiteit in de klas. Op mijn stageschool zitten kinderen vanuit veel verschillende culturen en landen. Er hangt een poster op stage waarin in alle talen die vertegenwoordigd zijn in het schoolboard ‘hallo’ geschreven staat. Dit laat al zien hoe divers de populatie op de scholen uit het schoolboard is. Dit is dus ook het geval in mijn stageklassen. Er zitten kinderen uit Jamaica, Sri Lanka, India, Italië, Spanje, Mexico, Japan en ga zo maar door. Dit vraagt van een leerkracht dus ook meer. Daarnaast hebben zowel de leerkrachten, de leerlingen en de school bijna dagelijks te maken met vooroordelen, discriminatie en racisme.

Deze begrippen lijken erg op elkaar en worden ook nog weleens verward met elkaar. Een vooroordeel zijn (vaak) gegeneraliseerde gedachten die niet gebaseerd zijn op werkelijke feiten. Wanneer deze gedachten tot daden leiden spreekt men van discriminatie, volgens criminoloog Frank Bovenkerk (1978) betekent discriminatie:

“Het systematisch ongelijk behandelen van personen of groepen op basis van kenmerken van die personen of groepen, die in de gegeven situatie niet relevant moeten worden geacht.”

Men spreekt van racisme wanneer er sprake is van ‘het ongelijk behandelen van mensen of groepen op basis van zogenaamde raskenmerken’ (Multicultureel opleiden, z.d.).

Ik merk van buitenaf vooral vooroordelen, veel mensen uit de buurt zien de school niet als de beste uit de buurt en veel mensen willen niet dat hun kind op de school terecht komt en proberen dat dus ondanks de wetgeving te omzeilen (inschrijven ander adres, French immersion, privéschool). Het beeld van de school is door onder andere wisselende directeuren en verhalen gevormd. Ik merkte tijdens het eerste gesprek met de (nieuwe) directeur dat hij er alles aan doet om van dit imago af te komen. Als school proberen ze zich in te zetten voor de buurt en te werken aan een groepsgevoel in de school (want dit was/is er (nog) niet). Dit doen ze door veel gezamenlijke activiteiten zoals Pelmo park got talent, after school programma’s en uit te dragen wat ze in de klassen allemaal doen. Ik vind het goed dat ze er zo mee bezig zijn maar tegelijkertijd merk je ook hoe lastig het is om vooroordelen de buurt uit te krijgen!

Aan de wij-cultuur wordt ook op een andere manier gewerkt en dit is niet bedacht door de school maar dit gebeurt op alle scholen in Canada, en dat is het zingen van het volkslied. Elke ochtend rond 9 uur wordt er door de intercom het volkslied gedraaid. Op dit moment gaat iedereen staan en zingt het lied mee op zijn plek. Dit is iets wat in sommige klassen bijdraagt aan het samenhorigheidsgevoel. Ik zeg bewust in sommige omdat ik op de middelbare school ook gezien heb dat het niets toevoegt, hier gingen de studenten staan en weer zitten toen het lied afgelopen was. Ze zongen niet mee en het voegde hier weinig toe. Dit terwijl de tekst uit het volkslied krachtig is:

O Canada! Our home and native land!

True patriot love in all of us command.

With glowing hearts we see thee rise,

The True North strong and free!

From far and wide,

O Canada, we stand on guard for thee.

God keep our land glorious and free!

O Canada, we stand on guard for thee.

O Canada, we stand on guard for thee

De tekst slaat op heel veel inwoners en ik snap ook goed dat de meeste mensen zich kunnen vinden in de tekst. Op dit moment maakt het dan ook niet uit waar je vandaan komt en wie je bent, tijdens dit lied ben je een.

Racisme is iets wat ik niet direct merk in de klas, de kinderen behandelen elkaar niet anders op basis van bepaalde ‘raskenmerken’, wel worden sommige leraar als racist weggezet door ouders. Toen een leerkracht mij dit de eerste keer vertelde schrok ik daar best wel van. Het is heftig als iemand je uitmaakt voor racist zeker als je zelf weet dat dit niet zo is. Het verhaal ging door naar de lerarenkamer waar het een na het andere verhaal naar boven kwam. Verschillende leerkrachten waren al uitgemaakt voor racist en sommige door dezelfde ouders. Wat ik erg interessant vond was het verhaal dat een leerkracht vertelde, een jaar geleden werkte zij op een school waar ze uitgemaakt werd voor racist door een ouder. Ze werd uitgemaakt voor racist omdat het kind straf had gekregen volgens de ouder, omdat hij uit India kwam en een moslim was. Toevallig kwam die leerkracht zelf ook uit India en was ook moslim. Toen de leerkracht dat vertelde tegen de ouder veranderde de ouder van gedachte en wist ze niet meer zo goed wat ze moest zeggen.

Ik heb het idee dat het woord racist regelmatig gebruikt wordt om mensen ‘zwart’ te maken en in een kwaad daglicht te zetten in plaats dat het echt zo is. Dit is natuurlijk lastig te zeggen omdat ik de kant van de ouders niet ken. Maar zoals in het voorbeeld van de leerkracht was het gebaseerd op niks.

Als ik kijk naar de diversiteit op Nederlandse scholen was in mijn oude stageklassen was het merendeel van de klas autochtoon dat maakt het verschil met nu erg groot. En daarom ook ontzettend interessant! In Nederland heb ik in mijn stageklas pas een kind gehad met Nederlands als tweede taal. Hier zitten er in elke klas 2 of 3 kinderen met Engels als tweede taal.

Waar in Nederland veel aandacht is voor NT2 kinderen is dat hier minder. Terwijl je juist zou zeggen dat in een stad zoals Toronto dat juist wel zou zijn. In Nederland werd er gedurende de dag al heel veel rekening gehouden met het NT2 kind. Zo werd er heel veel visueel gemaakt werden haar veel vragen gesteld gericht op woordenschat en werden er tijdens het werken vaak werkjes met haar gedaan om te werken aan woordenschat. Hier zie ik daar niets van terug, vanaf grade 1 worden kinderen een of twee keer per week uit de klas gehaald om met een andere leerkracht wat oefeningen te doen. De rest van de week moet het kind maar bijbenen met de rest van de klas. In de kindergarten moeten ze de hele week bijbenen met de klas en wordt er niet iets extra’s gedaan voor de kinderen met Engels als tweede taal. Dit heeft ook effect op het onderwijs, de kinderen met Engels als tweede taal krijgen veel niet mee. Je moet het vaak dus nog een keer uitleggen na de instructie, wat minder had gehoeven door gebruik van afbeeldingen of materialen tijdens de instructie. Daarnaast kost het deze kinderen veel moeite om geconcentreerd te blijven. Dat er hier in de klas weinig aandacht aan besteed wordt vond ik erg interessant omdat je dit niet zou verwachten voor een land waar een groot deel een andere taal spreekt dan Engels.

Volgend jaar ga ik stagelopen op een school met voor het grootste deel allochtone kinderen en waarvan een deel geen of slecht Nederlands spreekt. Ik ben benieuwd wat ik daar zie op het gebied van begeleiden van NT2 kinderen. Ook omdat ik nu gezien heb hoe het niet werkt.

Culturele diversiteit is zoals gezegd in de blog van internationalisering iets wat in Toronto duidelijker zichtbaar is. Er zijn verschillende wijken die een bepaald land representeren, dit allemaal omdat zoals eerder vermeld Toronto uit 230 nationaliteiten bestaat (Flack, 2016). Daarnaast is Toronto in 2016 uitgeroepen tot most multicultural city in the world door de BBC. Dit is buiten dat het te zien is aan de verschillende wijken ook te merken in de stad zelf. Het beste kun je dat denk ik merken doordat je je niet ‘de buitenlander’ of ‘de toerist’ voelt, vanaf moment een voel ik met hier thuis en misschien nog wel belangrijker opgenomen door de gemeenschap. Ik ben niet anders of vreemd omdat ik uit Nederland kom en dat is iets heel goeds. Want hoe vaak we ook zeggen in Nederland dat we zo multicultureel zijn, dat zijn we nog niet. Hoe vaak wordt er niet gezegd ‘die [vul elke willekeurige buitenlander in] doen dit dit en dit’ of ‘[vul elke willekeurige buitenlander in] moeten het land uit’ of ‘De Nederlander moet …’. En Nederland is bezig om steeds multicultureler te worden en dat is iets goeds maar vergeleken met hier zijn we er nog lang niet.

Bovenkerk, F. (1978) Omdat zij anders zijn: Patronen van rasdiscriminatie in Nederland, Meppel: Boom.

El Hadioui, I. (2016). Hoe de straat de school binnendringt. Amsterdam: Van Gennep.

Flack, D. (2016, 15 mei). Toronto named most diverse city in the world. Geraadpleegd op 22 juni 2018, van https://www.blogto.com/city/2016/05/toronto_named_most_diverse_city_in_the_world/

Multicultureelopleiden.nl (z.d.). Vooroordelen, discriminatie en racisme. Geraadpleegd op 22 juni 2018, van http://www.multicultureelopleiden.nl/samenleving/diversiteit/vooroordelen-discriminatie/